Oude garde is de naam voor mensen die al heel lang in het vak zitten.
Oude garde is de naam voor mensen die al heel lang in het vak zitten

Oude garde

En plots besef je dat je bij de oude garde hoort.De ambacht die ik uitvoer is met uitsterven bedreigd.Maar zolang ik leef zal ik ze blijven maken, vooral omdat het mezelf gelukkig maakt dit te mogen doen

Ooit heel lang geleden stond ik als een klein meisje naast mijn moeder terwijl ze bloemstukken aan het maken was. Droogstukken waren haar specialiteit.Mijn vader was dan een krak in het maken van Kransen en gerbes. Op iets oudere leeftijd was het meehelpen, bloemen opkuisen,bloemen op draad zetten voor de kransen, maar mijn job bij de feestdagen was strikken maken.

In de jaren 70 stak in elk bloemstuk, plantenschaal of plant een strik.Per feestdag gingen er dus zo 100’derden de deur uit gemaakt door mijn kleine handjes, maar ik was er fier op.Linten maken voor de kransen was iets later ook mijn taak geworden.Het uitmeten van het aantal letters zodat de tekst mooi in het midden stond een lijntje trekken en plakken maar.

Mijn ouders gingen in die tijd naar demonstraties en ik ging heel graag met hen mee, kijken naar de nieuwe technieken.Het lijmpistool dateert van toen.Vooraanstaande fleuristen uit die tijd demonstreerden hoe je er mee werkte en wat je er allemaal kon mee doen.Thuis in mijn vrije tijd begon ik stukjes te maken met droge bloemen op basis van wat ik gezien had,

Naar school in Vilvoorde om mijn patroonsopleiding te doen, ik was toen 18j. Daar leerde ik mijn eerste man kennen.Samen met hem zijn we naar de vermaarde school voor bloembinders in Vugt (Nederland) gegaan waar de besten samen zaten.Wist je dat je in Nederland verplicht bent om een opleiding te volgen? Indien je niet geslaagd bent mag je geen bloemenwinkel openen.Er bestaan daar verschillende diploma’s en enkel de topfleuristen mogen het embleem van meesterbinder gebruiken.Met hen zat ik dus op de schoolbanken in Nederland. Het was een zalige tijd en heb er heel veel geleerd natuurlijk.

Samen met mijn man ben ik een winkel begonnen, maar toen na 10jaar kwam een einde aan ons huwelijk.Toen ben ik gaan werken op een groothandel waar we een hele dag zijde en droogstukken, thillandsia en neptunus boompjes maakten.2 Jaar heb ik daar gewerkt en weer een hoop geleerd, vooral veel technieken.

In 1994 ben ik weer naar Groot-Bijgaarden gekomen.Hier ben ik  in de winkel van mijn ouders komen werken tot de dag van vandaag.Ik weet nog dat er hier toen 4 bloemenwinkels waren en dat mijn eerste bestelling een krans was.Ik zie die vrouw nog altijd op de ruit kloppen met de vraag zijn jullie terug?Ze was zo blij, dat was mijn opener toen.Dat is 24jaar geleden, natuurlijk ben ik af en toen nog cursussen gaan volgen en naar workshops geweest,om bij te blijven is dat nodig in elk beroep.

Toen ik vandaag op de groothandel kransen ben gaan kopen,vertelde de vrouw me dat ze nu heel veel oasis kransen verkoop,“ja” zei ze “ dat is toch veel makkelijker en sneller gedaan hé”

Ik bedacht me toen “Ik ben van de oude garde”

Mijn kransen zijn op een basis van stro.Elke bloem wordt voorzien van een ijzerdraad,zodat ze bij het transport van de begrafenis niet kunnen breken.Iedere bloem apart wordt dan op nagel gezet om in de krans te steken.Natuurlijk word deze eerst mooi in het groen gezet.Dat is inderdaad een massa werk meer,maar je kan het ook niet vergelijken met een oasiskrans hé het is compleet anders.klik hier om naar de kransen op de website te gaan

De ambacht die ik uitvoer is met uitsterven bedreigd.Maar zolang ik leef zal ik ze blijven maken,vooral omdat het mezelf gelukkig maakt dit de mogen doen.

Als je van je passie je beroep kan maken, en na 40 jaar nog kan zeggen dat je elke dag geniet om met bloemen te werken.“Ik ben een gelukkige vrouw” en dat straalt af op mijn werk.

Op de foto de krans en bijhorend kruis die ik vandaag maakte klik op de foto en ontdek nog veel meer werk van mij.

>